Kochani 
, chciałem tym razem przekazać kilka informacji odnośnie w jaki sposób powinniśmy starać się pomóc osobie chorej. Nie każdy ma taką odwagę, doświadczenie czy ma po prostu wewnętrzny opór by zachować 
się właściwie w wobec takiej sytuacji w rodzinie czy wśród znajomych. To jest czasami bardzo trudne. Doświadczyłem tego kiedy moja 
mama Barbara – 5 września 2024 roku przeszła udar i ponad 2 miesiące przebywała w szpitalu a później w hospicjum aż do jej odejścia w dniu jej urodzin – 10 listopada. Większość moich znajomych w tym czasie jakby zapadła się pod ziemię…
Kiedy ktoś bliski zmaga się z chorobą, naturalnym odruchem jest chęć niesienia 
pomocy. Chcemy być wsparciem, ale nie zawsze wiemy, jak się zachować, co powiedzieć, by nie sprawić przykrości. Istnieje kilka 
prostych, choć nie zawsze oczywistych sposobów, by skutecznie wspierać bliską osobę w trudnym czasie.
Pierwszym krokiem jest zaoferowanie wsparcia 
w sposób jasny i bezpośredni. Upewnij się, że rodzina osoby chorej wie o Twojej gotowości do pomocy. Możesz powiedzieć coś w stylu: „Jestem tutaj, jeśli potrzebujesz jakiejkolwiek pomocy”. Ważne jest, by Twoja oferta była szczera i otwarta, ale jednocześnie nie narzucająca się. Jeśli osoba nie chce pomocy, uszanuj to. 
Uszanowanie jej decyzji jest równie ważne, jak sama chęć pomocy. Możesz też określić, w jakich sytuacjach mogą na Ciebie liczyć, co daje im poczucie bezpieczeństwa i pewności, że mogą się do Ciebie zwrócić w razie potrzeby.
Kluczowym 
elementem wsparcia jest umiejętność słuchania. Często nie wiemy, jak rozpocząć rozmowę, ale to wcale nie jest konieczne. Pozwól, by druga osoba mówiła jako pierwsza. Słuchaj uważnie, 
upewniając się, że dobrze rozumiesz, co chce przekazać. Czasem wystarczy tylko być obecnym i dać bliskim przestrzeń do wyrażenia swoich emocji. Unikaj doradzania czy kontrolowania rozmowy – to nie jest czas na to, by wskazywać rozwiązania. Zamiast tego, daj im szansę na ujawnienie swoich uczuć, a swoje wyrażaj jasno i szczerze. Używaj komunikatów „ja”, jak na przykład: „Martwię się, kiedy nic mi nie mówisz”.
Nie lekceważ strachu 
rodziny osoby chorej. Jeśli mówią Ci wprost o swoich obawach, nie bagatelizuj ich. Niektórzy czują się urażeni, gdy rozmówca lekceważy ich lęki, mówiąc: „Nie przesadzaj, wszystko będzie dobrze”. Takie stwierdzenia, choć często 
wypowiadane w dobrej wierze, mogą sprawić, że bliska osoba poczuje się niezrozumiana. Ważne jest, by uznać ich emocje i dać im przestrzeń do ich przeżywania.
Podczas kontaktu z rodziną nie koncentruj się wyłącznie na chorobie. Staraj się zachowywać tak jak zwykle, poruszając tematy, które do tej pory były wspólnie omawiane. Pytaj 
o radę w istotnych dla ciebie kwestiach, aby dać odczuć, że w waszych relacjach nic się nie zmieniło. Jednocześnie obserwuj, czy któryś z tematów nie sprawia dyskomfortu – jeśli tak, nie brnij dalej. Czasem warto po prostu być obok, 
nie narzucając się rozmową. Milczenie nie musi być krępujące. Bywa, że chwila ciszy lepiej wyraża emocje niż nieustanna rozmowa. Niekiedy wystarczy dotyk czy uśmiech, by pokazać, że jesteśmy obok. 
Modlitwa 
może być potężnym wsparciem, szczególnie dla osób wierzących. Daje siłę i nadzieję, a także stanowi okazję do refleksji i odnalezienia swojej drogi duchowej w kryzysie zdrowotnym. Zawierzenie Bogu 
zdrowia może być dla wielu źródłem spokoju i poczucia kontroli w sytuacji, gdy wiele spraw wydaje się wymykać spod niej. Warto wspomnieć, że każde wsparcie duchowe powinno być oferowane z wyczuciem, z uwzględnieniem przekonań bliskiej osoby.
Nasze prośby o zdrowie naszej osoby bliskiej możemy kierować w modlitwie czy medytacji do swoich 
zmarłych, którzy odeszli i są po drugiej stronie. Jeśli mieliśmy dobre relacje w życiu ziemskim to na pewno wszystko zrobią 
co w ich mocy by pomóc cierpiącej osobie.
Pamiętaj, że być wsparciem to nie tylko towarzyszenie w trudnych chwilach, ale także dzielenie się 
radością i nadzieją. Staraj się celebrować małe sukcesy, nawet jeśli wydają się błahe. Każdy krok naprzód jest wart uwagi i wspólnego świętowania. Czasem wystarczy wspólne obejrzenie ulubionego filmu, spacer 
czy po prostu rozmowa o codziennych sprawach, by oderwać myśli od trudności.
Ważne jest, by pamiętać, że każdy człowiek jest inny i potrzebuje innego rodzaju wsparcia. Nie ma jednego, uniwersalnego sposobu na to, by być dla kogoś oparciem. Kluczem jest empatia, 
zrozumienie i gotowość do dostosowania się do potrzeb bliskiej osoby. Pamiętaj, że Twoja obecność sama w sobie jest cennym darem, który może przynieść 
ukojenie w trudnych chwilach.
